سيماي منابع طبيعي استان خراسان جنوبي

منطقه جنوب خراسان بزرگ، يكي از توسعه نيافته‌ترين مناطق كشور است. دليل اين توسعه نيافتگي را مي‌بايست در محدوديتهاي طبيعي، انزواي جغرافيايي و دوري از مراكز تصميم‌گيري (مركز استان و كشور) براي ساليان متمادي جستجو نمود. اين انزواي جغرافيايي و محروميتهاي طبيعي سبب ايجاد ضعف در زيرساختهاي مهم اقتصادي گرديده بود كه قريب40 سال، مباحث بسياري در خصوص اعطاي استقلال بيشتر سياسي به اين منطقه در قالب تقسيم استان و ايجاد استاني جديد با اختيارات و قابليتهاي توسعه مضاعف، مطرح مي‌گرديد.

استان خراسان جنوبي با مساحت 9411168 هكتار به مركزيـت بيرجنـد واقع در شـرق كشـور حـدود 5/8 درصـد از مساحت كشـور را بخود اختصـاص داده است.

94/75 درصد از مساحت استان يعني معـادل 8917498 هكتار را عرصه هاي منابع طبيعي شامل اراضـي جنگلي (606176 هکتـار)

جنگلهاي دست كاشت (123509 هکتار)

بيشه زار و درختچه زار(762059 هکتـار)

اراضـي مرتعـي (5766057 هکتـار) و

اراضي و پديده هاي فاقد پوشش گياهي و بياباني (1211290 هکتار) تشكيل داده است.

بر اساس تقسيم بندي استان به حوزه هاي آبخيز، قسمتي از حوزه آبخيز شرق (مرزي)، كوير لوت،كوير مركزي، نمكزار خواف و هامون در اين استان قرار دارد. بر همين اساس عرصه قابل فعاليت ونيازمند جهت انجام طرحهای جامع منابع طبیعی و آبخيزداري حدود 7314454 هكتار و معادل 77/7 درصد مساحت استان بود. که مجموعه عملیات و طرحهای آبخیزداری در حوزه سدها، مرزی، داخلی و پخش سیلاب را شامل مي شود.

اين عوامل در كنار عواملي چون شرايط اقليمي شكننده و حساس حاكم بر استان، خشكساليها، عدم تعادل دام و مرتع، مجاورت با كوير سوزان مركزي و كشور افغانستان، افزايش جمعيت و ناکافی بودن مشاركت پذيري مردم در اجراي طرحهاي منابع طبيعي و حفاظت از اين عرصه ها و از طرفي برنامه هاي زيربنائي در دست اقدام جهت توسعه اقتصادي و اجتماعي منطقه از جمله توسعه شبكه راهها، گاز رساني و ساير موارد همه و همه دست به دست هم داده تا مسئوليت دست اندركاران استان و بويژه اين بخش را سنگين تر و حساس تر نمايد